“Ze is een lieve meid, maar bang om iets verkeerd te doen. Je kunt meer dan je denkt Elsemieke!” Het zijn woorden die ik bij zo’n beetje in schoolrapport teruglees. Vanaf de basisschool, de middelbare school tot aan het HBO: faalangst symptomen staken bij mij al vroeg de kop op. Ik vertel je vandaag hoe ik mijn faalangst heb overwonnen en welke lessen ik hierbij geleerd heb.

faalangst symptomen
Heb je last van faalangst? De symptomen zaten er bij mij al vroeg in

Heb je last van faalangst? Dit waren mijn symptomen

Het is 2012 en ik heb net mijn eerste jaar HBO Journalistiek erop zitten. Mijn Propedeuse brandt in mijn zak. Dat papiertje geeft me de mogelijkheid om door te gaan naar het tweede jaar, maar ook is er een ándere optie: naar de universiteit. Al van jongs af aan droom ik ervan om Psychologie te studeren en daarvoor heb je meer nodig dan een diploma van de hogeschool. De droom om het menselijk brein te leren doorgronden leek me fantastisch. Ondanks mijn enthousiasme begon ik nooit aan deze studie. Wat dacht ik nou eigenlijk? Dat is toch veel te lastig?! Daar heb ik de hersens niet voor.

Als kind staken mijn faalangst symptomen al de kop op

Al van kinds af aan heb ik last van faalangst. Dromen deed ik graag, maar het lukte mij niet ze realistisch te maken. Als jonge meid vond je mij vaak achteraf met een boek: verdiept in mijn eigen fantasiewereld waarbij ik me voorstelde dat alles wat ik wilde in het leven wél lukte. Die faalangst symptomen gingen als kind vooral over de vrienden die ik nooit niet zou kunnen krijgen, maar al snel werd het serieuzer. Een van mijn jeugdvriendinnen herinnert mij er weleens aan hoe ik vroeger reageerde als mij gevraagd werd wat ik later wilde worden ‘als ik groot was’. Zij noemde altijd de gekste beroepen, maar ik zei dat ik caissière wilde worden. Heilig was ik ervan overtuigd dat er niet meer in zou zitten. Die faalangst van toen veranderde eigenlijk niet toen ik ouder werd. Sterker nog: de faalangst symptomen staken nog vaker de kop op. Wat nou als het mis zou gaan?!

Faalangst herkennen

De veilige weg

Die jeugdherinnering van mijn ambities als caissière zie ik als het startsein voor het begin van mijn faalangst. Op mijn schoolrapporten schreven leraren dat ik vaak de kat uit de boom keek, dus zij omschreven mijn faalangst symptomen eigenlijk alleen maar. In de vierde klas van de middelbare school gaven mijn leraren mij allemaal het advies waarmee je uiteindelijk naar de universiteit zou kunnen. Toch koos ik voor de veilige weg en bleef dus op de HAVO steken. Niets mis mee natuurlijk, maar het gaat er vooral om dat ik tot veel méér in staat was, maar dit simpelweg niet durfde uit angst dat ik het niet zou kunnen. Houd je vooral ook in het achterhoofd dat ik toen al Psychologie wilde gaan studeren. Ik zal nooit meer het gezicht van mijn mentor vergeten toen ik aankondigde dat ik zijn hogere schooladvies uit de wind sloeg. “Wat ontzettend zonde Elsemieke: ik weet zeker dat je meer aankunt.”

Van faalangst symptomen tot piekerstoornis

“Ik ben bang. Ik ben mijn hele leven al bang. Bang voor wat er komen gaat, voor wat is geweest. Bang om niet goed genoeg te zijn. Ben ik wel klaar voor de wereld? En vooral: is de wereld wel klaar voor mij!” Het is de caption die ik vorig jaar bij een foto op mijn Instagram schreef. Het was World Mental Healthday 2020 en ik besloot openhartig te zijn over mijn angststoornis. Na jarenlang worstelen vechten tegen de bierkaai zocht ik op mijn 25e eindelijk hulp. Mijn neiging om mijzelf klein te houden en de daarbij horende negatieve gedachtenstroom bleken een naam te hebben: piekerstoornis, oftewel angststoornis. Iemand met een piekerstoornis is bezig met wat er allemaal zou kúnnen gebeuren en ‘freezed’ door die angst. Vaak weet diegene dat deze angsten niet kloppen met de werkelijkheid, maar het lukt niet om te stoppen met piekeren. Sinds ik weet dat de chaos in mijn hoofd een naam heeft, gaat het beter met me. Het heeft niet te maken met een label, maar wel met de herkenbaarheid die hieruit voortvloeit. Twee jaar lang volgde ik intensieve therapie bij de meest fantastische therapeut die er maar is en hij hielp mij inzien dat al mijn angsten zich voornamelijk afspelen in mijn hoofd.

faalangst symptomen
Die faalangst symptomen bleek ik te kunnen omzetten in een positieve mindset

Omgaan met faalangst

En dat brengt mij weer naar december 2021: het moment waarop ik deze blog schrijf. Hoewel ik inmiddels hard bezig met mijn droomcarrière, ik éindelijk de mooiste plekken ter wereld bezoek en mijzelf steeds meer vertrouw: die faalangst is nog niet weg. En dat hoeft ook niet. Misschien had je tijdens het lezen van mijn verhaal wel gehoopt dat ik je aan het einde van dit artikel een kant-en-klare oplossing voor faalangst zou voorschotelen. Als dat zo is moet ik je helaas teleurstellen: die is er namelijk niet. Na al die jaren therapie en zelfreflectie ben ik inderdaad een stuk minder angstig geworden, maar helemaal verdwijnen doen ze niet. Faalangst hoort bij mij; ik weet er alleen een stukje beter mee om te gaan.

Heb je faalangst symptomen? Hulp vragen is oké

Wat mij het meest heeft geholpen is het delen van mijn gevoelens met de mensen die om mij geven. Alles begint met het beseffen dat je er niet alleen voor staat. Weet dat de eerste stap realiseren is dat om hulp vragen oké is. Mocht je je nou in mijn verhaal herkennen en er met mij over willen praten, dan mag je me altijd een mailtje sturen of een DM op Instagram. Veel liefs voor jou!

U ook genieten van:

1 Reactie

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.